yirmi beşinde işsiz bir aylak

Son defa yad ettik eski günleri
Son defa olduğunu bilmeden
Arkadaşlarım ekmek kavgası verirken
Ben şiirler yazıyordum pişmanlıklarıma
Yirmi beşinde işsiz bir aylağı romantize ediyordum
Parayla değilse de kelimelerle hayatta tutmaya çalışıyordum onu
Çünkü aralarında bir tek ben babamın iyi niyetini suistimal edecek kadar umarsızdım;
Kendine saygısı olan arkadaşlarıma nazaran
Hayattan bir şeyler koparmaya çalışan
Onda kendilerine ait bir yer edinmeye çalışan
Ona rağmen yaşamaya çalışan arkadaşlarıma nazaran

Sadece aynalarda tükürebildiğim yüzüme yabancılaşıyorum
Tokat yemiş bir veledin yanağı kadar kızarsaydı yüzüm
Kendimden bu kadar nefret etmezdim belki
Bireyselleşmeyi teşvik eden bir devrin ortasında iken
Odamdan çıkamıyorum
Ücretini ödemediğim varlığıma gönderilmiş haciz emirlerinin arkasına özürler yazıyorum
İcralık olmuş iyiliklerim alınıyor elimden
Yalnızca işe yaramaz şiirlerim kalıyor günahlarımla
Yalnızca ben kalıyorum kendimle
Ne arkadaşlarım
Ne babam
Ne de iyiliklerim

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Her Zaman ki Günlerden Biri

    İşte o her zaman ki günlerden biri daha.  Öylece bankta oturmuş, arkama yaslanmış ve gözlerimi kapatmış bir halde  öldüğümü hayal ediyorum. Bu kez yüksek bir binanın tepesinden atıyorum kendimi. Geçen seferkinde tren raylarına yatmıştım. Ondan öncekinde ise açık duran priz kablolarına çıplak elle dokunduğum için elektrik akımına kapılmıştım. İnanın bana, nasıl öleceğinizi seçmenin nasıl yaşayacağınızı seçmekten daha çok yolu var.      Her sabah, o gün kendimi öldüreceğimden emin bir şekilde uyanıyorum ve her akşam bunu yarın yapacağımdan emin bir şekilde yatıyorum.  Kısa hayatımın kısa özeti.  Bu gündüz düşlerine o kadar çok alıştım ki artık boş zamanlarımda aklıma kendimi öldürmekten daha iyi bir fikir gelmiyor.       Herkes kendisini öldürmeyi en az bir defa düşünmüştür değil mi? Eminim, çok sıcak bir iş günü; terden ıslanmış ve olduğundan bir ton daha koyu görünen gömleğinizin içinde mesaiye başlamanızın üzerin...
Read more

beklenmedik bir anda

En beklenmedik anda gelirmiş ölüm Hiç aklında yokken insanın Düşünürken ay sonunu Geçerken karşıdan karşıya Keserken bir kabloyu Yahut silerken pencere camlarını Herkesi şaşkına uğratan bilindik varlığı ölümün Beni hazırlıksız ele geçiremeyecek Onu en beklemediği anda ben çağıracağım Beni; Boynumda  b ıkkınlığımdan  ö rdüğüm bir halatla b ulacak Beni h atalarımın t epesinden atlarken S u dolu  bir teknenin  içine  düşürürken hayallerimi Namlusuna sürerken  keşkelerimi bir tabancanın Beni  tren raylarına uzanmış  göz yaşlarımla bulacak Onu en beklemediği anda çağıracağım Aniden kesilen elektrik Yarım bırakılmış bir cümle Geceyi aydınlatan balkır Ve sevgilinin apansız öpüşü gibi  beklenmedik bir anda
Read more

Tarım Devrimi ve Nefs-i Müdafaa

       Tam olarak nerede olduğumu söylemek zor. Her taraf sarı  otlarla çevrili. Henüz kültüre alınmamış, ehlileştirilmemiş otlarla. Tarihçiler bu döneme neolitik çağ diyorlar ancak ben o kadar emin değilim. Çünkü otların arasında yürüyen şu kadının üzerinde o hayvan postu olmasaydı dışardan bakan hiç kimse aradaki farkı anlayamazdı. Ufukta güneş sarı sarı parlıyor ve bu tarih öncesi kadın hemen önümde yürümeye devam ediyor. Varlığımdan haberdar mı bilmiyorum. Ellerini otların üzerinde nazikçe gezdiriyor. Kırılgan bir taç yaprağını okşar gibi dokunuyor. Onlara yakından bakmak için eğildiğinde gözden kayboluyor. Otlar o kadar uzun ki kadını rahatlıkla saklayabiliyorlar. Orada eğilmiş yabani sarı otları inceliyor.        Kafamın içinde, insan nüfusu katlanarak artıyor. Ürün fazlasının depolanmasıyla hiyerarşik bir düzen doğuyor. Bu tarih öncesi kadın yabani başak saplarını incelemeye devam ederken benim kafamda coğrafi keşifler yapılıyor. Diz ç...
Read more